De Zandloper


Ooit was ze een pedagoog die haar sporen in de maatschappij wilde verdienen door te zorgen voor anderen. Ze wilde mensen en kinderen geven wat ze hadden gemist. Liefde, vertrouwen, warmte en respect. Veiligheid en een doel in het leven.

Ze gaf soms af op mensen die niet gestudeerd hadden. Op mensen die daar tevreden mee waren. Op mensen die niet verder keken.

Ze gaf veel van haarzelf aan de mensen om haar heen, aan haar familie, aan haar vrienden, aan haar relatie, aan haar cliënten bij Jeugdzorg en aan haar kinderen in het kindertehuis.

Een jaar geleden zat ze met haar hoogopgeleide lichaam op de bank. Ze had een relatie van 8 jaar die haar niet meer beviel, werkte bij Jeugdzorg en kon zich niet confirmeren aan de regels en protocollen van de zorg. Ze was bezig met haar laatste jaar studie waarin haar scriptie werd afgekeurd.

Een jaar geleden zat ze op de bank. Ze kwam erachter dat ze het moeilijk vond om voor zichzelf te zorgen, haar eigen grenzen te leren kennen en nee te leren zeggen. Om haar hart te volgen en te geloven dat dat wat haar droom was, goed was. Dat ze iets te melden had ook al vond de hele wereld haar te vooruitstrevend.

Haar was geleerd om door te gaan, niet teveel bij haar gevoel stil te staan, sterk te zijn.

Maar, ze ging nadenken. Was sterk zijn niet juist het soms niet weten? Was sterk zijn niet gewoon naar je gevoel luisteren? Was doorgaan niet soms juist even stoppen?

Haar was geleerd om er eerst voor een ander te zijn.

Maar was het niet zo dat ze eerst zelf gelukkig moest zijn om een ander gelukkig te kunnen maken? Was het niet zo dat ze eerst voor zichzelf moest kunnen zorgen voordat ze er voor een ander zou kunnen zijn?

Ze was volledig in de war. Mensen om haar heen vielen van hun voetstuk en ook haar voetstuk werd een krater.

Ze was volledig in de war. Ze wist dat ze voor zichzelf zou moeten gaan zorgen, dat -anderen eerst- niet altijd gold. Maar dat -zij eerst- belangrijk was. Om vervolgens te kunnen helpen, te kunnen zorgen en te kunnen betekenen. Een basisstation in haarzelf als basis voor anderen in het leven. En het begin van haar basis was in aantocht.

In het jaar erna voelde ze zichzelf als in een zandloper. Ze moest door de zandloper heen, kon niet meer terug. Langzaam naar het kleine gaatje, het middelpunt van haar diepste zijn.

In het middelpunt van de zandloper

was het letterlijk:

Eenzaam

Benauwd

De afsluiting van het kind in haar,

de geboorte van een volwassen vrouw.

De volwassen vrouw is nu bijna een jaar. Ze is door het middelpunt van de zandloper heen en begint weer ruimte te ervaren, ze kan weer ademen. Ze laat dingen los, ze laat de dingen gebeuren, ze aanvaart en ervaart. Ze leeft op haar gevoel in plaats van op haar verstand. Ze leert te leven, zonder invloeden van buitenaf, zonder te hoge verwachtingen van haar aan zichzelf en anderen aan haar, zonderstatusbepaling. Ze leert voor zichzelf te zorgen, ze leert dat haar zijn mooi is en dat je dromen nastreven en weten wat je wilt en geloven in wat je kunt, goed is. Ze is een mooi mens.

Ik geloof dat ik trots op haar ben!

Featured Posts
Recent Posts
Archive
Search By Tags
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square