March 1, 2016

January 11, 2016

December 4, 2015

November 9, 2015

October 12, 2015

September 17, 2015

Please reload

Recent Posts

Met zelfvertrouwen eindexamen doen

April 29, 2016

1/9
Please reload

Featured Posts

De kracht van de Mythe

November 9, 2015

 

Leef je eigen Mythe 

Toen ik van de derde naar de vierde klas ging, kwam ik voor het eerst in mijn leven voor een levensbepalende keuze te staan: ging ik door met Latijn of door met Grieks? Bij beide klassieke talen liep ik hopeloos achter met grammatica en dat er een voldoende op mijn overgangsrapport pronkte was enkel te danken aan een speling van het lot. En aan mijn goede vriend Maarten die tijdens proefwerken naast mij zat.

 

 Iedereen in mijn omgeving drukte me op het hart voor Latijn te kiezen. Daar had je later tenminste wat aan, Grieks was een dode taal. Maar ik had mijn keuze al gemaakt. Grieks was namelijk de enige les op school waar ik met plezier in het lokaal zat. Het was het enige vak waar ik niet mijn zware hoofd ondersteunde met mijn hand. Een hand die een oordopje verborgen hield verbonden via een snoer door mijn mouw met de discman in mijn broek.

 

 

Grieks was de taal waar school nog gewoon vrije tijd betekende en het oude Griekenland het land waar nog echte helden vandaan kwamen. Odysseus, Achilles, Herakles. Sterke mannen met het hart op de goede plek. Later werd mij verteld dat ook de oude Romeinen een aantal niet onverdienstelijke knapen in hun gelederen hadden. Maar bij Latijn luisterde ik naar 2Pac, Nas en Biggie Smalls en niet naar de grijsaard bij het schoolbord die steevast bergen roos op zijn schouders met zich meedroeg en die sporen van krijthanden op zijn gebreide trui had zitten.

 

Lokaal 24, waar de zon altijd naar binnen scheen en de vogeltjes er net buiten altijd vrolijk floten, was het forum van mijn school en het speelveld van meneer Van der Velden, mijn leraar Grieks. Hij was de reden dat mijn keuze niet lastig was. Meneer Van der Velden, een welbespraakte, bevlogen man die vele verre reizen maakte en belezen in filosofie, literatuur en klassieke oudheid.

 

Meneer Van der Velden, die een vrouw had schoner dan Aphrodite, een zoon vindingrijker dan Odysseus en een dochter wijzer dan Athene. Meneer Van der Velden was de empathische vertolking van de oppergod Zeus en een rasverteller in de traditie van Homerus. Over zijn concurrent bij Latijn wisten wij niets, behalve dat hij voor het slapengaan het woordenboek uit zijn hoofd leerde en de helft van de klas in slaap sukkelde als hij Ovidius voordroeg.

 

Wanneer meneer Van der Velden vertelde, kon je kinderen horen spelen op de basisschool vijf straten verderop, zo stil was het dan. Wanneer hij sprak, kwamen de Perzische oorlogen tot leven en voelde je het zand bij Marathon tussen je tenen. Na de les liep je verlicht een ander lokaal binnen.

 

Bij de komst van een nieuwe rector werd mijn enige lievelingsleraar ontslagen. Leerlingen staken niets op tijdens zijn lessen, zo luidde het oordeel. Het cijfergemiddelde van de school moest bovendien omhoog en meneer Van der Velden droeg daar schijnbaar nul aan bij. De leraar Latijn nam zijn plek in.

 

Zogenaamde feitelijkheden als cijfergemiddelden blijken het vaak te winnen van de levendigheid die een leraar als Meneer van der Velden bij zijn leerlingen omhoog wist te halen. Meten is weten. Een school is goed als de cijfers goed zijn. De mythe van de meetbare waarheid.

 

Toen ik na mijn afstuderen op zoek ging naar antwoorden op naar mijn levendigheid, bracht schoolse kennis mij niet veel verder. Ik zat vast in het paradigma van lineair denken: wie hard werkt, die komt er wel! Waar ik behoefte aan had was een nieuwe visie, een andere kijk en een frisse blik. Mijn leven snakte naar vertrouwen in datgene dat juist niet meetbaar is. Het was tijd voor een eigen verhaal.

 

Stel je voor dat wij van jongs af aan niet geremd worden in onze verhalen. Dat niet alles wat je vindt bewezen hoeft te worden. Dit is geen pleidooi voor eindeloos dagdromen en bepleit ook geen revolutie tegen de wetenschap. Dit is een pleidooi voor beleving én kennis. Zodat we met beide benen op de grond blijven staan, met ons hoofd in de wolken.

 

Onze wereld heeft in deze tijd een dringende behoefte aan verhalenvertellers. Om te inspireren, om hoop te houden, om een ander perspectief te laten zien. Zodat we er weer tegenaan kunnen. Zoals vroeger, na een les van meneer Van der Velden. Om ons weer in ons eigen verhaal te laten geloven. En belangrijker: ons eigen verhaal te gaan leven.

Het verhaal van mijn schooltijd is ook een mythe met meneer Van der Velden als mijn held. Veel is verzonnen of in de loop der tijd ontstaan. Maar dat in lokaal 24 de zon altijd scheen en de vogeltjes daarbuiten altijd floten, dat is waar.

Dat is uit mijn eigen feiten wel gebleken!

 

Please reload

Follow Us